Srpske antologije i prevodi u časopisima

Džon Bauring je u svome članku “Popular Poetry of Serbia” (Westminster Review, 1826) objavio nekoliko prevoda srpskih narodnih pesama na engleski jezik. U julu 1826. Bauring objavljuje članak „Srpske narodne pesme. Servian popular songs“ u Westminster Review, dakle u listu osnovanom 1824. čiji je on prvi urednik. Tu je prikazao Vukove zbirke objavljene u Lajpcigu 1823. i 1825. godine, i objavio je desetak srpskih narodnih pesama prevedenih na engleski jezik. U tom članku kaže da mu je namera da predstavi uzorke srpske poezije (“merely to give a few specimens of the poetry of the Servians“), sa željom da im se kasnije ozbiljnije posveti. U to vreme je već bio upoznat sa uspehom Talfjinih prevoda (Subotić 1927). [Kurziv je naš.] 
Manje poznata činjenica je i da „srpske pesme prevodi i Džon Gibson Lokhart (John Gibson Lockhart“ (Suvajdžić 2014, 137) Šest meseci nakon Bauringa, u januaru 1827, Lokhart objavljuje svoj članak o „Servian Minstrelsy“, antologiji srpskih narodnih pesama štampanoj u ograničenom broju primeraka, za koju kaže da je pregled „privately printed translation of Servian poetry“ u časopisu The Quarterly Review, čiji je pak on urednik od 1825. godine. Donosi i primerke prevedenih pesama, o kojima ćemo kasnije govoriti. O prevodiocu govori kao o prijatelju. Kaže da ima kopiju i dopuštenje da je iskoristi na način koji smatra prikladnim. (Lockhart 1827, 66) Zahvaljujući jednom kasnijem članku o Srbima i njihovim pesmama (“The Servians and their Songs”) objavljenom u Chamber’s Edinburgh Journal 1845, znamo da je prevodilac sam Lokhart (1845, 310). Ovu antologiju, pod uslovom da je ikada objavljena, niko još nije pronašao. 
Osim Jovanovića (1980), o Lokhartu, slično ali s nešto manje detalja, govori i Branko Momčilović: „Januara 1827. pojavio se prikaz prevoda naše narodne poezije u časopisu The Quarterly Review, takođe ilustrovan primerima.“ (Momčilović 1987, 1) Branko Momčilović navodi naziv članka u fusnoti kao “Servian Minstrelsy”, međutim, pun naziv članka je “Translations from the Servian Minstrelsy: to which are added some Specimens of Anglo-Norman Romances.” Najveći deo članka posvećen je srpskim narodnim pesmama, od 66. do 82. stranice. „Autor prikaza, kao i autor zbirke koja je prikazana, anonimni su. Nije sačuvan nijedan primerak zbirke, navodno objavljene 1826. godine.“ 
Dragutin Subotić za zbirku kaže da se pretpostavlja da je štampana u Londonu 1826. (Subotić 1932, 243) Pretpostavlja da je Lokhart napisao članak da bi opipao puls publike i podstakao interesovanje za svoje prevode, odnosno da knjiga nije ni bila objavljena, već samo najavljena ovim prikazom, i da Lokhartovi prevodi nisu po svoj prilici ugledali svetlo dana. (Momčilović 1987, 1; Subotić 1932, 225; Subotić 1932, 244) „Do danas je ostalo neriješeno pitanje postojanja te zbirke, štampane navodno 1826, kako kaže recenzija. Nitko do sada nije mogao naći nijedan primjerak te zbirke, i o njoj znamo, uglavnom, samo po ovom prikazu.“ (Filipović 1951, 114)
Svetozar Koljević smatra da je Lokhart napisao prikaz nepostojeće zbirke prevoda. U svom članku iz 1975, „Osnovni pravci anglosaksonskog interesovanja za našu narodnu poeziju“ osvrće se i na poruke koje Lokhart šalje kroz svoj prikaz, i kaže: „U isto vreme kada je Bauring pisao prikaz Vukovih zbirki i izdao svoj prevod naših narodnih pesama, i Džon Gibson Lokhart (John Gibson Lockhart), ugledni škotski pravnik i književnik, zet i čuveni biograf Voltera Skota (Walter Scott), počeo je da radi na našoj narodnoj poeziji. Taj rad je dobio pomalo neobičan oblik: 1827. Lokhart je izgleda jednostavno izmislio neku zbirku naših narodnih pesama koja se navodno pojavila na engleskom jeziku i napisao njen prikaz s opširnim ‘citatima’ iz prevedenih pesama.“ (Koljević 1975, 82) Koljević kaže da je to jedna neobična situacija u kojoj se „jedan Škotlanđanin pravi Englez“ koja se „nastavlja i u onim rečima u kojima Lokhart izražava „nadu“ da bi ovaj njegov prikaz mogao navesti izdavača da svoje ekskluzivno, privatno izdanje objavi i za širu publiku — samo bi u tom slučaju „bilo potrebno da se doda veći broj beležaka i ilustracija koje bi pratile stihove“. „No izgleda da je engleska čitalačka glad za našom narodnom poezijom već bila tako temeljno zadovoljena Bauringovom zbirkom, koja, uzgred rečeno, i nije imala nijedno ponovljeno izdanje, da Lokhartov prikaz nije naišao na očekivani odjek i odziv. Ipak, on ostaje značajan kao prilično zreo izraz ranog zanimanja za našu epsku poeziju i neobično pronicljivo književno kritičko razmatranje 'Zidanja Skadra’ i dve-tri druge velike junačke pesme.“ (Koljević 1975, 83) Moguće je da je i loše mišljenje Džemsa Gejtsa Persivala uticalo na to da ne objavi antologiju. Persival ga je savetovao da ne kvari jednostavnu poeziju Srba. 
Lokhart je znao za Bauringov prevod. „Bowring je vjerovatno mislio na tu zbirku, kada je u svom pismu Kopitaru pored svoje zbirke spomenuo još jednu: “Another series of translations is announced, — so that a fair chance will, I trust, be given to the Belgradian Minstrels.” (Filipović 1951, 114) 
Lokhart je svoj članak objavio u januarskom broju The Quarterly Review. Bauring je do tada bio objavio samo svoj prikaz u The Westminster Review, koji Lokhart eksplicitno spominje. Ne stoji da je Bauringova zbirka bila objavljena pre Lokhartovog članka, pa tako ni Kostićev argument. Takođe, Bauring se u zbirci osvrće na Lokhartov prevod i njegov kvalitet. Nešto nam govori da je u pitanju rivalstvo. Pogotovu što je Bauringova kritika licemerna, o čemu ćemo pisati kasnije (kritikuje ga zbog nečega što je i sam uradio.) Na 28. strani svoje antologije u fusnoti “I pay cheerful homage to the poetical beauties of the translation of this ballad in “The Servian Minstrelsy”, quoted in the Quarterly Review, No. LXIX. p. 71. The tasteful author has no doubt greatly embellished the original; but the words in italics are not to be found there.” Subotić je ukazao na Bauringovo licemerje. 
Jovanović spominje i Lokhartove prevode španskih balada i kaže da je sa njima „imao mnogo više uspeha nego sa našima“ (Jovanović 1908, 35). Za Lokhartovu zbirku prevoda srpskih narodnih pesama Jovanović kaže kako misli da je do objavljivanja njegovog članka taj rukopis „i po imenu bio još uvek nepoznat proučavaocima srpskih narodnih pesama“ i da „nažalost, pored svih svojih istraživanja, nisam mogao do sada pronaći ovu knjigu“ (Jovanović 1908, 34). Subotić isto kaže da „John Gibson Lockhart showed an equal interest in this subject and that he, too, prepared a volume of Serbian songs in English, which, however, has never been found“ (Subotic, 1927, 629). Za Lokhartov prevod srpskih pesama „prikazanih opširno, sa mnogobrojnim citatima“ u The Quarterly Review, Jovanović kaže da „prevod nije uvek u metru originala i svakako je s nemačkog“ (Jovanović 1908, 34).
Već 1827. Džon Bauring objavljuje Narodne Srpske Pjesme. Servian Popular Poetry, 1827. sa srpskim naslovom. Bauring je knjigu posvetio Vuku, i poslao mu prevod, „sa naročitom poslanicom u stihovima“ (Jovanović 1908, 35). Bauringova srpska antologija imala je uspeha, „pa čak i izvesnog uticaja u Engleskoj“ (Jovanović 1908, 35). Bila je prikazana u velikom broju književnih listova. Gete je zbirku prikazao u svom časopisu Umetnost i stvarnost. (Jovanović 1908, 35)
Prvo je o prevodima pisao The London Magazine u aprilu iste godine, hvaleći Bauringovu sposobnost da prevede pesme u metru originala (1827, 569). Iako veoma naklonjen Bauringu, isti časopis je morao priznati da će prevodi koji su se pojavili u The Quarterly Review možda pre privući pažnju engleskog čitaoca, zbog svoje pesničke lepote i izvesne adaptacije (“poetic embellishment and some adaptation“) (1827, 574). Jedini važan časopis pored The London Magazine koji je odmah primetio srpski broj bio je najagresivniji londonski književni časopis, Colburn's New Monthly. Kao i The London Magazine, bio je liberalnih pogleda i prijateljski naklonjen Bauringu. Recenzent se, međutim, usprotivio Bauringovom izboru da se verno drži originalnog metra. Bilo bi bolje, smatrao je, upotrebiti metriku engleske balade, sa njenom osebujnom rimom i prepoznatljivim šarmom za englesko uho, nego što su stihove ostavili u karakterističnom srpskom, nerimovanom stanju. 
Bauring se nadao da će njegova srpska antologija doživeti veliki uspeh kakav je doživela nemačka u čitavoj Evropi. Ali nisu se ostvarili ni Bauringovi planovi da objavi drugi deo prevoda. Dve godine nakon što su objavljene, srpske narodne pesme sasvim su nestale iz njegovih planova i korespondencije (Subotić 1927, 640).
Antologije su bile popularne. Ruska se koristila kao lektira u petom i šestom razredu u Sjedinjenim Američkim Državama (Coleman 1940, 431). Najpopularnije antologije bile su dve ruske i srpske (Coleman 1940, 446). Popularnosti je doprineo i uspeh Merimeove Gusle (Coleman 1940, 446).