Depingova antologija objavljena je 1817. u Lajpcigu, Sammlung der besten alten spanischen Romanzen. Sadrži oko trista balada, sa uvodom i beleškama na nemačkom jeziku. (Ticknor 1854, 3:413)

Lokhart se upravlja njome (Menéndez Pidal 1951, 258–259; Lang 1897, 313–314; Rodríguez Palomero 1993, 243). U pitanju je nemačko izdanje, ali su romanse na španskom. Verovatno je konsultovao i ranija izdanja pesmarica, poput pesmarice Ferdinanda de Kastilja iz 1510. 
Smatra se da mu je kao izvor za gotovo sve balade koje je preveo poslužila Depingova kolekcija (Georges Bernard Depping/ Georg Bernhard Depping ) na nemačkom, koju je doneo nakon putovanja 1817. (MacBeth 1935, 40)

Volter Skot je 4. aprila 1819. pisao Saudiju kako je došao do Depingove zbirke koju je jedva čekao da vidi. Kaže da ga je na to naterao Tiknor, ali da mu nije pružio nikakvu nadu da bi se to moglo i desiti, sve dok “by one of these fortunate chances which have often marked my life, a friend, who had been lately on the Continent, came unexpectedly to inquire for me, and plucked it forth par manière de cadeau” (Lockhart's Life of Scott, 1862, 3: 327) Ovaj prijatelj mora da je bio Lokhart, koji je prethodno upoznao Skota sa prvim delom Fausta u njegovom finalnom obliku. (MacBeth 1935, 40) 

Talfj piše da je Deping prvi koji je poređao romanse hronološki i naziva ga “a German scholar living in Paris, a man of German learning, although of French taste. He selected what he judged to be the best, or rather those which in his opinion were the only good ones, out of all those numerous Cancioneros and Romanceros, and published them together in a single closely printed volume” (427). 

Depingova antologija izlazi svega dve godine nakon Grimove, i tri nakon Vukove pesmarice.