Nemački izvornici
Izvornika ili nema, ili je prevod, ili prevodilac nije onaj koji se kaže da jeste. Originali su u najboljem slučaju bili konsultovani. 
Britanski prevodi duguju mnogo nemačkim prevodima. Prva antologija španskih balada uglavnom prati Depingovu zbirku Sammlung der besten alten spanische Romanzen, dok se prva antologija srpskih pesama velikim delom oslanja na nemački prevod Talfjeve iz 1825–26. godine. Volter Skot prevodi „Hasanaginicu“ s Geteovog prevoda na nemački, objavljenog u Herderovoj antologiji. 
Stoji to šta Salja kaže da su „nemački naučnici dali presudan doprinos prikupljanju i izdavanju španskih romansi“, i da su antologijama „želeli da pruže što iscrpniji repertoar ogromnog i još neiskorišćenog skladišta narodne balade“. (Saglia 2009) Dakle, u Španiji se mogla naći, kao i u Srbiji. Za razliku od Britanaca, koji imaju pronađene izgubljene rukopise, Nemci, kako kaže Talfj, „poseduju vrlo malo primeraka, ako ih ima uopšte, koji se po vrednosti približavaju romansama iz Sida ili onima iz građanskih ratova u Granadi; i nijednu koja se može uporediti sa klasičnim epovima Srba, antičkim i modernim. Potonji nalaze sebi ravne samo u Homerovim besmrtnim rapsodijama“ (1836, 312–313). A evo i zašto žele da „posvoje“ tuđe pesme. Nemaju sačuvane svoje koje imaju umetničku vrednost. Nažalost, ovo neprocenjivo blago je godinama bilo skriveno od očiju sveta i ostalo bi i dalje da nije bilo Nemačke, prvenstveno Herdera. (Talvj 1836, 87)
U vreme Persija, tema su bili pseudoprevodi, pola veka kasnije tema su narodne pesme drugih naroda koje je moguće skupiti i prevesti. I ne samo narodne. Pesme više ne treba da posluže tome da se dokaže usmenost Homerovih pesama ili autentičnost pseudoprevoda. 
Prema Bauringu, postojala je veća sličnost čeških narodnih pesama sa engleskim narodnim baladama nego sa pesmama Osijana, čiju je autentičnost osporavao. (Pittock 2014, 175)
Reklo bi se da je interesovanje više herderovsko, da se na narodne pesme gleda kao na izraz identiteta naroda koji ga je stvorio. Ali krenimo od jedne zanimljivosti, baš od Herdera.
Čini se da možemo govoriti o nemačkom okretanju dostupnoj slovenskoj, španskoj i škotskoj narodnoj poeziji kao otklonu od francuskog uticaja i strategiji bogaćenja kulturnog identiteta nemačke nacije i njenog uzdizanja na nivo evropske nacije. 
Kao i o britanskom okretanju španskoj, škotskoj i nemačkoj (a kroz nju i slovenskoj, srpskoj), otklonu od francuskog uticaja, okretanju sopstvenoj narodnoj, škotskoj i pseudonarodnoj poeziji i nemačkoj književnosti kao strategiji građenja nacionalnog identiteta.
Turi se bavi i pitanjem prevoda prevoda, „fenomenom sekundarnog ili indirektnog prevoda, putem trećeg, posredujućeg jezika.“ (Chesterman 2016, 38). U čuvenoj studiji iz 1995. Descriptive Translation Studies – and Beyond kaže: „Budući da je tekst sam po sebi, prevod može lako da funkcioniše kao polazna tačka za drugi, treći, četvrti, itd. čin prevoda, uprkos njegovoj izvedenoj prirodi. U takvim slučajevima, posredničku verziju treba uporediti sa ciljnim tekstom za koji se utvrdi da je potekao iz nje. Odabrati prvu kariku lanca samo zbog njene prvobitnosti moglo bi da odvede istraživača na stranputicu, tim više ako je posrednički tekst u svojoj ulozi prevoda (koji naravno prethodi njegovoj ulozi izvornog teksta) bio vođen normama u posredničkoj kulturi (Toury 1995, 103–104).